Sarpur fyrir nóvember, 2007
Rugludallavinur minn hann Kristján Atli hefur ákveðið að brjótast út úr ritstíflu sinni í bloggheimum með því að skjóta föstum skotum á þá duglegu í samfélaginu. Ég segi bara eitt við því, og ekki einu sinni við Stjána.
Góðar stundir.
Ég rakst á þessa grein, Avoiding Mediocrity: Do You Dare to Be Different? – lifehack.org áðan og ákvað að benda ykkur á hana sem framhald af Nútíma Darwinisma greininni minni.
Þessi fyrirsögn ætti að fá fólk á blogg gáttinni til að detta hérna inn. En á ferðum mínum á Spáni hékk ég oftar en ekki með drykkjurútar-rifhöfundi að nafni Nick Goulden. Við eyddum mörgum kvöldum spjallandi um allt milli himins og jarðar og yfir einhverjum bjórkrúsunum deildi hann þessum skemmtilegu bresku vísum með mér.
Ég vona að þið njótið þeirra.
There was a young actress from Crew,
Who remarked as the vicar withdrew,
The bishop was slicker, quicker and thicker
And two inches longer than you.
***
Granny’s poem
When I was a little girl,
I had a little thing
When I went to bed at night
I put my finger in
Now I am much older
My thing has lost it’s charm
I have to put 5 fingers in
And half me blooming arm
***
There was a young girl from Rhyll,
Who inserted a dynamite stick for a thrill
They found her vagina
In North Carolina
And bits of her tits in Brazil.
***
There was a young man from Nantucket
Whose dick was so long he could suck it
Wiping cum from his chin
He remarked with a grin
“If my ear was a cunt I could fuck it.”
***
Hickory Dickory Dock,
This girl was sucking my cock.
The clock struck two,
I finished my goo,
And then dropped the bitch off the next block.
***
There was a young lady from Leith,
Who circumcised men with her teeth,
It wasn´t for leisure,
It wasn´t for pleasure,
It was for the cheese underneath.
***
My name is Jack,
I´m a necrophiliac.
I shag dead women,
I do it for a livin´.
And I get frustrated,
When the women get cremated.
´Cos a shag is a must,
And you can´t shag dust.
***
There was a young man called Dave
Who dug up a prostitutes grave,
Smelled quite a bit
And had one mouldy tit
But think of the money he saved
Kláraði að lesa hina stórgóðu bók Freakonomics. Athglisverð sýn á hagfræði, sérstaklega fyrir fólk eins og mig, sem eru ekki hagfræðingar. Fyrir utan kebab stað í Berlín, síðla nætur í austurhluta hennar lýsti ég þessari bók sem svo að þú veist að þú hefur Alternative-rock. Eða Pop-culture. Þá er þetta Alternative-economics, eða pop-onomics. Frábær lesning fyrir leikmanninn.
Næst á bókalistanum mínum er að klára The Tipping Point eftir Malcolm Gladwell sem og Rich dad´s Guide to Investing, eftir Robert T. Kiyosaki. Spennandi lestur báðar tvær og geta mögulega af sér frekari bloggfærslur í framtíðinni.
Ég var að muna eftir samtali sem ég átti við félaga minn um daginn. Hann var orðinn pirraður á allri meðalmennskunni sem umlykur okkar samfélag. Allt fólkið sem lætur sér einungis nægja að finna sér sína miðjuhillu og dúsa þar, aldrei reynandi að stíga skrefinu lengra og krefjast einhvers betra. Það vantaði fólk sem væri einfaldlega betra en aðrir. Stéttaskipting á Íslandi væri ekki til, og þ.a.l. reyndi engin að klóra sér leið upp á yfirborð meðalmennskunnar, þar sem fólkið gæti haft það betra.
Í gamla daga höfðum við Aðalinn. Það ýmist kóngafólk eða annað hástéttarfólk sem hafði það einfaldlega betra en miðju og lág-stéttin, og var oft á tíðum álitið vetra einfaldlega betra fólk. Hafði tækifæri á betri hlutum og var í hnotskurn farsælla. Reyndar má í nútíma samfélagi setja spurningamerki við af hverju ókosið kóngafólk er enn álitið vera betra en afgangur þjóðfélagsins. Í Kína voru fræðimennirnir efstir því hugsanir þeirra leiddu oft á tíðum til viturra lagsetninga. Undir þeim voru bændur sem framleiddu nauðsynjar svo og þeir sem framleiddu nauðsynlega hluti. Kaupmenn voru settir neðst því þeir settu ekki beint neitt af mörkum því þeir framleiddu ekki neitt. Og enn neðar voru hermennirnir, sem dúsuðu í seinasta sæti vegna þeirrar eyðileggingar sem þeir ollu. (http://en.wikipedia.org/wiki/Social_class)
Því má vel velta fyrir sér hvort það sé ekki sorglegur hlutur, fráfall greinilegrar stéttaskiptingar. Þá geturðu gert þér grein fyrir þínum stað í samfélaginu og set atburðarás í gang til að breyta honum. Kínverskir kaupmenn keyptu sér land til þess að gerast bændur til þess eins að hækka sig í tign í samfélaginu og fólk á Viktoríutímabili Bretlands keypti, klæddi og hegðaði sér upp stéttaskiptingarstigann. Nú til dags er fólk oft á tíðum staðnað. Það reynir ekki einu sinni að breyta hvar það er statt. Það hefur engan hvata til þess að orsaka breytingar í lífi sínu. Það er að drukkna í meðalmennsku og er sátt með það. Það hugsar, það er engin betri en ég, ég er alinn upp með þá hugmynd og hví ætti ég þá að breyta hvernig ég lifi mínu lífi.
Annar góðvinur minn sagði mér eitt sinn að vegna þess að allir eru látnir komast upp með allt, þá verður engin þróun á vitkun mannkynsins. Hann sagði það reyndar ekki alveg svona en þetta er það sem ég kýs að túlka af hans orðum. Vegna þess að allt heimska fólkið og vitleysingarnir fá að komast upp með allt, komast af og fá að taka þátt í hlutum einfaldlega vegna þess að samfélagið verndar það með einum eða öðrum hætti þá verður engin þróun í vitsmunalegum Darwinisma. Mannkynið tekur alltaf eitt lítið skref aftur á bak með hverjum tveimur skrefum áfram vegna byrði þeirra sem minna mega sín. Þetta er fólkið sem vælir og kennir einni hlið samfélagsins um rangfarir þeirra á meðan það skýlir sér á bakvið og tottar túttur þeirra hliðar sem verndar það. Hræsnararnir, meðalmennskurugludallarnir og aumingjarnir. Sem eru fyrstir til að benda á einhvern annan þegar kemur að því að kenna einhverjum um eitthvað sem er því sjálfu að kenna. Þeir væla yfir velgengni annara í staðinn fyrir að opna augun og reyna að sjá tækifærin í kringum sig. Þetta fólk leggst niður og grætur þegar lítið mótlæti verður á vegi þeirra. Í staðinn fyrir að herða sig upp og reyna aftur þá ásakar þetta fólk slembivalda hluti eða einstaklinga sem ástæður fyrir ósigri sínum.
Að sjálfsögðu er til fólk sem rís hærra og tekur sig til og breytir sinni stöðu í lífinu. Það leyfir ekki lífinu að hrekja sig til og frá stefnulaust. Það tekur af skarið og stjórnar sinni stéttaskiptingu og sínum örlögum. En þetta fólk er af skornum skammti og langt á milli þeirra. Þess vegna vantar nútímalegan Darwinism. Þ.e. að þeir óhæfu fái einfaldlega ekki fleiri tækifæri til að fokka hlutunum alltaf upp hvað eftir annað. Þeir hæfustu sanna sig og fái einfaldlega betra líf heldur en aumingjar meðalmennskunar sem sætta sig við sitt afdrep í lífinu. Kannski er það bara næsta stig stéttaskiptingar. Hinir hæfu og hinir óhæfu. Hinum hæfu er verðlaunað fyrir frábærleika verka sinna á meðan hinir óhæfu liðast áfram í moldarpytt meðalmennskunnar.
Síðan má að sjálfsögðu koma með frekari hugmyndir af þróun þessar Útópíu.
Ég er, eins og ávallt, ykkar Alpha Björgvin
Hvað er næsta austur-Evrópu land til að fyllast af túristum? Ætti maður ekki bara að fara að kaupa sér fasteignir þarna?
Smá pæling? Vitið þið eitthvað um þetta?
Er kominn með Photrade ljósmyndasíðu. Er einhversskonar beta síðan til að uploada myndirnar þínar með möguleika á útborgun vegna kaupa. Einskonar Stock-photo síða. Ég fékk invite á þessa síðu frá www.shoemoney.com. Hann var að auglýsa þessa síðu og mér fannst þetta sniðugt. Athuga hvernig þetta fer. Nú verð ég víst að taka einhverjar merkilegar myndir til þess að setja þarna inn. Byrja bara á tónleikamyndum sem ég hef tekið.
Linkurinn á síðuna er kominn hérna við hliðina.
Það er pirrandi hversu mikið maður þarf stundum að hafa fyrir því að blogga. Ég er nefnilega þeim megin borðsins að ég blogga ekki á hverjum degi um það sem ég gerði þann daginn. Það er þreytandi, leiðinlegt og tilgangslaus lestur. Ég ber meiri virðingu fyrir tíma fólks, og ég lifi ekki svo skemmtilegu lífi að einhver frábær saga um eitthvað æðislegt ævintýrir yrði skrásett hér á hverjum degi. Þess vegna reyni ég allavega að hafa einhverja átt, einhverja hillu fyrir útrás mína á netheima.
Sem veldur einmitt þeirri skemmtilegu staðreynd að þörfin fyrir að bloga er mikil, en blogg-efni er mögulega af skornum skammti suma daga. Mig langar að vera með athyglisverð “anecdotes” um það sem drífur á mína daga án þess að vera með keðjusetningar um það sem ég gerði í dag.
Sjá einnig: Ég vaknaði og fór í sturtu því ég þurfti að flýta mér í vinnuna vegna þess að ég var að verða of seinn og ég kom samt á réttum tíma í leiðinlegu vinnuna mína þar sem ég eyddi mestum tíma í að láta mér leiðast og hanga á myspace og eiga við þreytandi kúnna sem komu illa fram við mig vegna þess að ég nennti ekki að sinna þeim og síðan þegar ég kom heim þá var ekkert í matinn því það var enginn heima og ég þurfti að fara og finna mér eitthvað að borða og eftir það fór ég á kaffihús þar sem ég hitti vin minn og við töluðum saman lengi og á endanum fór ég heim og fór að sofa.
Talk about your run-on-sentences. Hvað gerðist í lífi þessarar persónu? Samkvæmt þessari frásögn alls ekki neitt. Gæti mögulega hafa verið leiðinlegasti dagur í hans/hennar lífi. Ef ég ætti svona daga, daga sem mundi nákvæmlega lýsa sér svona þá væri ég fljótur að kveðja ykkur yfir móðuna miklu. Sem betur fer drífur fleira á daga mína en svo. Eða hvað?
Þessi manneskja gæti líka hafa átt frábæran dag en tekur ekki eftir því. Henni gæti hafa dottið frábærir hlutir í hug á leiðinni í vinnuna, föst í umferðarteppu og tekið eftir einhverju tilgangslausu en jafnframt kveikt upp í ímyndunarafli hennar. Hún gæti hafa lent í ótrúlega ábsúrd samtali við viðskiptavin sem hún kýs að gleyma í staðinn fyrir að skrástja niður sem fyndinn atburð í hennar lífi. Hún gæti hafa átt djúpar og merkingarfullar og/eða fræðandi samræður við vin sinn á kaffihúsinu um kvöldið en hún fattar ekki að það gæti leitt af sér skemmtilega bloggfærslu.
Vandamálið er bara það að ég er með skrifþörf og hef ekkert að skrifa um. Þess vegna skrifa ég tilgangslausa pistla um tilgangslausa pistla annars fólks. Og áður en þið farið að hugsa um það, þá er þetta ekkert skot á neinn. Ég bara hef ekkert þema í huga fyrir þennan pistil og þ.a.l. kemur hann bara út sem eitthvað skrif-rúnks-skot á bloggheima.
Ég fór í klippingu áðan. Það er eitthvað við það að setjast í stól hjá bláókunnugri manneskju sem ætlar að þukla í hárinu á þér í dágóða stund. Ég á nefnilega ekki neina sérstaka eða sérstakan í mínu lífi sem sér um hárið á mér. Mér hefur nefnilega alltaf fundist vera ákveðið tilgangsleysi í að borga fullar hendur fjár fyrir það eitt að stytta á mér hárið. Því þetta er oftar en ekki bara það.
“Hvað segirðu? Hvað ertu að spá?”
“Bara…þú veist….styttra. Það er…..fyrir mér”
“já, já. Bara taka aðeins af því?”
“Já, einmitt. Og þynna og eitthvað. Þannig að ég ráði við það”
Þetta eru engin eldflaugavísindi í mínum augum. Með FULLRI virðingu fyrir fólkinu sem lærir þetta. Það er nefnilega bara þannig að sama hvert ég fer og hver klippir mig, það er aldrei flott fyrr en ég fer heim í sturtu og fæ að leika mér við það sjálfur. Ég ætla ekki að vera að taka mér einhvern massífan tíma að greiða mér þarna með hárgreiðslukonuna fyrir aftan mig, reynandi að fikta í hárinu á mér til að setja sitt heildar-vision yfir sköpunarverkið sitt. Og þar sem mikilvægi góðrar klippingar er svona á gráu svæði hjá mér hef ég oftar en ekki tekið upp á því að fara í Iðnskólann á góðum dögum í klippingu. Þar fær maður afslappað andrúmsloft með metnaðarfullum nemum sem keppast við að klippa þig eins og þú sért seinasta meistarastykki þeirra. Með faglegri handleiðslu kennara er síðan séð til að módelið(það er s.s. ég) sé ánægt og sátt við útkomuna. Þetta er nefnilega ekki ósvipað því og að vera kvikmyndastjarna. Það er stjanað við þig og séð til þess að þér líði aldrei illa, ert spurður út í þitt álit hvern krók leiðarinnar svo það sé alveg örugglega ekki verið að snurfusa á þér hárið.
En að fara í klippingu er voða svipað og að fara á blint stefnumót. Þið eruð föst á sama staðnum í einhvern X tíma og þurfið að reyna að gera það besta úr því. Skýrasta dæmi um örvæntingafulla leit af fimmtíu fyrstu spurningunum. Þú situr í stólnum á meðan hún handleikur á þér hárið(sem er reyndar töluvert nánara en fyrsta stefnumót), reynandi að halda uppi samræðum um hvað svo sem kemur hendi næst. Ég veit ekki hversu oft ég hef útskýrt hvað ég er að gera, hvort ég sé í skóla eður ei, einungis til að fylla upp í þögnina milli skærisklippinga. Ég velti því oft fyrir mér hvort það séu einhverjir svona samtala-áfangar í hárgreiðslubraut. Kennsla í fljótlegum samskiptum, hvernig á að komast í mjúkinn á sem stystum tíma. Bara til að létta álagið á þeim sem þola illa vandræðalegar þagnir. Síðan bætir risastóri spegillinn ekki hlutina, því ekki nóg með að þú sért þögull í stólnum þá virðist alltaf eins og maður sé að grandskoða hvert einasta klipp og hverja einustu greiðslu. Af mikilli nasistalegri nákvæmni.
Sem er náttúrulega ekki rétt, því ég er bara alveg par sáttur við að sitja í þögn og láta leika við hárið á mér. Það er ekki oft sem maður getur látið sér líða eins og kvikmyndastjörnu á leið í töku.
Nýleg ummæli