Um komandi trúverðugleika Arons Pálma?

Hvað er málið með þetta? Mér finnst allavega voða skrýtið hvað það er búið að poppa oft upp einhverjar skringilegar fréttir í kringum hann Aron Pálma. Og oftar en ekki með hann í broddi fylkingar sem eina heimildarmann eða viðtalanda. Nú get ég ekki neitað því að skrýtnari hlutir en Wesley Snipes á Vegamótum hafa gerst án þess að því fylgi forsíðufrétt en samt finnst mér einhver skringileg PR lykt af þessu.

Er þetta bara allt partur af auglýsingaherferð bókarinnar hans eða er hann bara orðinn svona súr og vanur að vera í fréttunum á Íslandi að hann finni hverja einustu leið til að koma sér í blöðin og kvöldfréttirnar? Fréttin um mann í Bandaríska sendiráðinu sem átti “supposedly” að vera að fylgjast með honum, en var svo ekkert hátt skrifaður og sendiráðið vildi engu svara. Reyndar má vera að þessi gaur hafi bara ætlað að spila sig stórt og vera “Maðurinn” í bænum en það breytir engu með að samt sem áður kom Aron Pálmi fram í fréttunum þar sem hann sagði sögu sína.

Nú finnst mér allt í lagi að það séu tekin fyrir svona mál, sérstklega þegar kemur að þekktum einstaklingum sem hafa lent í svona eins fáránlegum og harðsvífnum aðstæðum eins og Aron Pálmi. En ef svona ómerkisfréttir eru það sem koma skal, og allt merkilegt og ómerkilegt sem kemur fyrir í hans lífi skuli vera fréttnæmt þá verður hann fljótur að tapa trúverðugleika sínum. Ég meina, á ekki bara að ráða einhvern fréttaritarann til að blogga fyrir hann fyrst þau eru að þessu á annað borð?

Athyglisverð lesning.

Mig langaði bara að deila með ykkur þeim bókum sem ég hef verið að reyna að lesa þessa stundina. Ég er aldrei bara með eina bók í einu í gangi og þ.a.l. eiga þær til að safnast upp og eru lesnar á mismunandi tímum eftir því í hvaða hugarástandi ég er þá stundina. Þessar þrjár fyrstu eru reyndar hljóðbækur sem ég hef hlaðið niður af vefsíðunni www.audible.com þar sem ég er áskrifandi af einhverjum mánaðarlegum kreditum sem ég get notað til þess að festa kaup á svona hljóðbókum eins og hér fyrir neðan.

Ég er mikið fyrir að nýta tímann í það að hlusta á hljóðbækur í bílnum þar sem ég get öðlast þekkingu á einhverjum hlut sem vekur áhuga minn milli þess sem ég snattast til og frá í vinnu eða hverskonar erindagjörðum sem ég er þá stundina. Reyndar á maður stundum til að zona út í umferðinni en mér hefur nú svona þokkalega tekist að takast á við að hlusta. Nýbúinn að klára The Seven Habits of Highly Effective People eftir Steven R. Covey í hljóðformi og er nú nýbyrjaður á The Portable M.B.A. in Entrepreneurship. Hún er reyndar vita tilgangslaus þegar kemur að minni vinnu og nýtist mér ekkert endilega í starfinu en þar sem ég hef ekki í hyggju að vinna hjá hinu opinbera endalaust þá þykir mér gott að fræðast um aðra hluti atvinnulífsins. Byrjar ágætlega og þó löng sé (sex klst) þá ætla ég mér að komast í gegnum hana og læra eitthvað af henni. Á meðan bíða hinar þolinmóðar eftir að ég ýti á Play.

Þessar hér fyrir ofan eru þessar sem ég hef við höndina á hverjum degi. Ég reyni alltaf að hafa bók nálægt mér því það er ótrúlegt hvað það getur oft skapast dauður tími til þess að lesa nokkrar síður. Þ.a.l. er ég mikill aðdáandi vasabóka, eða lítilla og handhægra bóka sem komast fyrir í úlpuvasanum mínum og eru oftar en ekki mjög illa farnar eftir þesskonar meðferð þegar ég er loksins búinn með þær.

Eins og gefur að skilja þá er ég mislangt kominn í þessum bókum vegna fyrrgreindra lesvenja. T.d. er ekki hægt að koma The Mixing Engineers Handbook auðveldlega fyrir í vasa hjá stærstu mönnum þannig að ég er ekki mikið fyrir að taka hana með mér í röðina í Bónus.

Og já, Stjáni. Ég er ALVEG að verða búinn með Rant. Hefur bara ekki gripið mig á þann hátt að ég hef aldrei verið í neinu sérstöku stuði fyrir hana. Ég er einhvernveginn farinn að breytast á þann veg að ég fíla handbækur um hluti sem ég er ekki að læra á einhvern hátt athyglisverðari.

Tónlist við kvikmynd

Ég fór að sjá eina af betri myndum sem ég hef séð í langan tíma á laugardaginn. Þessi mynd er stútfull af Bítlalögum flutt í frábærum nýjum búningi af mjög færum söngvurum. Hún gerist á hippatímanum og er í einu orði sagt stórkostleg. Það er bara eitthvað við samsetningu hljóðs og myndar í réttu samhengi sem snertir einhverja hlið hjá mér sem veldur gæsahúð eftir gæsahúð af tilfinningum. Ég verð alltaf einhvernveginn opnari fyrir kvikmyndagerðinni ef tónlist hjálpar mér við að leiða mig þangað að auki.

Hún minnti mig á að allt aftur í barnæsku hef ég verið veikur fyrir svona myndum. Rokktónlist og kvikmyndir í einni sæng hafa alltaf átt sérstakan sess hjá mér. Alveg frá því að ég nauðgaði VHS spólunni með myndinni Backbeat eða Satisfaction þá hef ég verið alger sucker fyrir kvikmyndum um rókkhljómsveitir sem státa góðum rokklögum. Sat í barnæsku fastur fyrir framan skjáinn, hlustandi heillaður á rokkaða leikara öskra út úr sér slagara eftir slagara af klassískum rokklögum.

Það er eins og tónlist geti snert fleiri hluta persónuleika þíns en þú veist af. Það er eins og hún geti smogið sér inn, framhjá öllum varnar-mekanismum þínum og plantað sér á þann stað sem hún hefur hvað mest áhrif á líðan þína. Þannig að þegar svona sterk kvikmynd eins og Acroos the Universe tekur sig til og sameinar sig með mörgum af mínum uppáhalds og ástsælustu lögum þá get ég varla neitt annað en setið í sætinu mínu dolfallinn. Dolfallinn yfir fegurð myndarinnar, dolfallinn yfir útsetningum laganna og dolfallinn yfir sannfæringarkröftum leikaranna sem hafa mann á brott með sér í ferðalag sem er þessi mynd.

Hreint út sagt æðisleg.