Pólitík og fréttir, og kæruleysi höfundar

Ég fylgist ekkert með fréttum.

OH! Hvernig geturðu þá verið með á nótunum! Hvernig er hægt að ræða við þig um það sem skiptir máli!?!?

Bíddu við. Ég les reyndar blaðið, með hálfum huga á morgnana í þau fáu skipti sem ég fæ mér morgunmat. Oftast er nóg að lesa fyrirsagnirnar til þess að vita að það er ekkert svo merkilegt að gerast. Ég les mikið og fæ mína vitneskju hvaðanæva af, ekki það mikið úr fjölmiðlum en frekar úr bókum og vefsíðum. Því ég aðhyllist þá kenningu að allt þetta sem verið er að tala um í fréttunum og það sem er skrifað um í blaðinu skiptir nákvæmlega engu máli fyrir mitt eigið daglega líf. Né heiminn í heild sinni því það er oftast ekki hægt að muna eftir nema brotabroti af því sem gerðist ári síðar.

Því hef ég einsett mér þá skoðun að ef það skeður eitthvað stórvægilegt eða miður merkilegt þá kemur einhver því til mín. Því það er til annað fólk sem eyðir tímanum sínum í fjölmiðlaaðhald og það sér oftar en ekki til þess að fólkið í kringum sig viti af þessu. Ég er mjög ánægður með það því ég vil nú ekki vera útundan þegar eitthvað virkilega stórt gerist, en ég vil bara ekki eyða tímanum mínum í að fylgjast með restinni af vitleysunni.

Ég man ekki hvað ég var að gera vitsmunalegt við tímann minn áðan þegar Kristrún vinnufélaga mín labbar inn á skrifstofu til mín og segir í hálfgerðum haushristings-glott-út-í-annað-tón “meirihlutinn er fallinn…..”. Ég leit uppúr spænskubókunum eða tölvupóstinum eða bloggskrifunum og svaraði höfuðhristingnum hennar. Glottandi út í annað kveikti ég á fréttunum sjálfviljugur í marga mánuði.

Og viti menn, stundum gerast hlutir sem vert er að fylgjast með. Þó þetta séu bara strákar í sandkassastríði bitrir út í flottu sandkassaborgirnar hjá hvor öðrum.

Mind like body

Andspænis speglinum í ræktinni áðan sá ég glitta fyrir ástarhandfangaheilkenni á byrjunarstigi. Ég var nú alls kostar ekki sáttur við þessa dapurlegu hugmynd líkama míns um að hann mætti ráða einhverju um það hvernig hann vildi líta út og stökk enn metnaðarfullri á hlaupabrettið. Kyrjandi “Mind like water, body like rock” hljóp ég móður og másandi á hlaupabrettinum við undursvala tóna hins frábæra listamanns Kenna.

Á meðan brettið var að hita sig upp hlustaði ég á byrjunar introið fullur eftirvæntingar eftir lagi númer tvö sem er eitthvað svalasta lag seinni ára. Þegar hlaupabrettið var farið að láta mig hlaupa á fullun hraða hoppuðu byrjunartónar Freetime inn í heyrnartólin mín þannig að ég fékk vægt “in the zone” íþrótta-móment. Það var líkt og staður og stund hefðu gleymst í kringum mig þar sem ég hljóp einbeittur í takt við tónlistina, algerlega óháður umhverfinu. Hugur minn og líkami hlupu í takt við hvern einasta takt og hverja einustu línu, gleymandi sér í augnablikinu. Þessum augnablikum sem tónlist getur gefið þér.

Það er ekki oft sem ég upplifi svona “in-the-zone” móment lengur. Í þau skipti sem þau gerðust komu þau oftast fyrir upp á sviði, neglandi gítarnum mínum í allar áttir. En þar sem þeim tíma er lokið í bili fæ ég alltaf mikla ánægju í hvert skipti sem ég upplifi þessi augnablik.

Úr viðjum vanans

    Verður maður alltaf útreiknanlegri þegar maður eldist? Verður alltaf auðveldara og auðveldara að spá fyrir, svona nokkurn veginn, hvað maður gerir þann daginn. Maður er búinn að trekkja í gegnum svo marga daga af óútreiknanlegri óreiðu að á einhverjum tímapunkti byrjar þetta allt að einfaldast og auðveldast hjá manni. Og maður verður leiðinlegur. Maður hættir að taka snárákvarðanir eins og að panta sér ferð til New York klukkan sex á morgnana eða fá sér það óútreiknanlega á matseðlinum. Með hverju árinu dofnar þetta barnalega stundarbrjálæði, og við tekur staðföst og leiðinleg vissa með gjörðir sínar hvers dags.

            Ég finn fyrir þessari breytingu á lífi mínu í hvert einasta skipti sem ég fer í litla hornbakaríið í miðbæ Hafnarfjarðar. Á seinasta ári er ég farinn að koma svo oft þarna að maður er farinn að segja heilsa og bjóða gleðilegt ár því á einhvern hátt hefur maður tengst afgreiðslukonunum. Tengst þeim nógu mikið að þær glotta jafnan út í annað þegar ég kem inn því þær vita nokkurn veginn upp á hár hvað þær munu selja mér þann daginn. Því jú, ég er orðinn svo vanafastur að ég fæ mér alltaf nákvæmlega það sama þegar ég á leið þarna framhjá, úr einni vinnunni í aðra.

            “Ég ætla að fá það venjulega” er setning sem ég er farinn að verða ansi smeykur við. Hún lýsir á mjög duldan hátt hversu mikil stöðnun hefur orðið á lífinu hjá manni. Maður er greinilega búinn að vera á sama staðnum allt of lengi og er algjörlega hættur að upplifa eitthvað nýtt. Því hræðist ég innst inni þessa setningu, og allar þær skuldbindingar sem hún dregur í för með sér. Það sem eitt sinn var svo nýtt og flott, eða framandi og ferskt er skyndilega orðið það staðnaða. Kaldhæðinslegt tákn um fullorðnun og vanabindingu.

            Kannski ég brjóti mér út úr viðjum vanans og fái mér eitthvað annað í dag. Ég fer kannski aðra leið að bakaríinu til þess að upplifa eitthvað nýtt. Ég er m.a.s. ekki einu sinni á bíl. Ég fer labbandi, því labbandi skapa ég mér nýja leið.