Sambandsleysi hugsunar

Vá, rúmir tveir mánuðir síðan ég bloggaði síðast. Það er alveg hræðilegur hlutur. En maður er búinn vera með fullt í fangi með að lifa daglega lífinu til að hafa tíma til að vera að skrifa mikið hér. Ég er búinn að skipta um vinnu þannig að ég vinn næstum ekkert fyrir framan tölvu.  Sem þýðir að ég get ekkert stolist í blogg-gírinn þegar mér hentar.  Það er vissulega leiðinlegt, en vinnan skánar með hverjum deginum og alltaf jafn frábært að vera að vinna í bransanum sem maður vill vinna í.

En margir hlutir eru í deiglunni hjá mér. Tvær hugmyndir af vefsiðum sem ég hef viðrað við nokkra aðila að reyna að gera að veruleika. Ein hugmyndin er flókin en hin veltur öll á minni vinnu og dugleg-heitum til þess að láta ganga. Og að sjálfsögðu er ég bjartsýnni á þá hugmynd því ég veit allavega hvað ég á að gera næst. Erfiðara að koma bloggi af stað en vefsíðu. En nú hef ég sagt nóg um það.

Ég er búinn að vera að fara í World Class í Laugum seinustu daga og tók eftir athyglisverðum hlut í dag. Það er nú þannig að bílastæðin eru nú ekki það mörg og mörgum finnst það lítið tiltökumál að leggja bara við kantinn á götunni. Sem ég kippi mér reyndar ekkert upp við en stöðumælaverðir Reykjavíkurborgar sáu sér fært um að kippa sér upp við það og voru í óða önn að gefa sektarmiða þegar ég lagði leið mína þangað áðan. Vissulega urðu eigendur þessara bíla ekki par sáttir þegar þeir kæmu út aftur. En svo fimm mínútum eftir að þeir fóru kom lögreglan á sínum bíl, keyrði upp á hjólaplanið og lagði næstum beint fyrir framan innganginn? Hefur lögreglan leyfi til þess að leggja alls staðar spyr ég nú bara? Frekar af forvitni en pirring því það gæti nú vel verið að þeir séu einhverstaðir yfir það hafnir að leggja í venjuleg stæði. Fyrst forsetisráðherra má ekki leggja upp á kanti fyrir framan listasafnið þá ætti lögreglan ekki að mega leggja á gangstéttina við World Class? En það hefði verið gaman að sjá stöðumælaverði sekta lögregluna fyrir að leggja ólöglega. Það hefði gert daginn minn.

Tveggja mánaða persónulegu up-deiti er hér með lokið.

Síðasta mánuðinn er ég búinn að skoða fleiri íbúðasíður á netinu en hollt getur verið fyrir meðalmann. Ég er alltaf að finna fleiri síður sem eru með smáauglýsingar þannig að þetta hefur svona snjóboltunaráhrif að ég er að drukkna í íbúðaauglýsingum. Ég þarf íbúð á ákveðnum stað í Madrid, give or take nokkrir kílómetrar og það eru nóg til af íbúðum í þessum hverfum þannig að úr nógu er að taka.

En málið er að ég er að skoða þetta svo snemma að spontant Spánverjar eru ekkert mikið fyrir það að vera að taka því að maður komi eftir fjóra mánuði. En ég treysti því að ennþá verði úr nógu að taka þegar ég kem þarna í september þannig að ég geti notað tímann í að gera þetta in person.

En þá fékk ég þessa frábæru hugmynd. Þó ég sé ekki viðskiptajöfur með mikla peninga milli handanna og lítinn tíma til að framkvæma hlutina þá get ég alveg eytt smávægilegum pening í þægindi. Og með því að taka mér Tim Ferris til fyrirmyndar, enn og aftur(hættu að ranghvolfa augunum, þú veist hver þú ert) þá hef ég ákveðið að einfaldlega outsourca þessu verkefni til Indlands. Fyrir nokkra þúsundkalla get ég ráðið mér internet-hjálpara í Indlandi sem setur saman lista fyrir mig yfir þær íbúðir sem eru í boði, samkvæmt þeim þörfum sem ég set fram. Þannig spara ég margra klukkustunda vinnu sem ég get notað í að bora í nefið eða drukkið bjór á Spáni. Svo fer ég með listann minn góða frá vinnusama Indverjanum til Madrid þar sem ég set mig í persónulegt samband við leigusalanna.

Yndisleg þessi outsourcun. Hvað er annars íslenska orðið yfir það?

Hafið þið reynt eitthvað þessu líkt?

Sælinú,

Ég er ennþá að selja annan gítarinn minn. Seldi annan þeirra um daginn og hef ákveðið að setja hinn aftur í sölu. Þetta er ESP LTD Viper 400 og gefur að líta mynd af honum hér fyrir neðan. Selst á 50 þús kr. með ól.

Ég ætlaði að skrifa merkilega bloggfærslu um tvífeldni internetsins í sambandi við hvernig maður hagar sér í raunveruleikanum. En ég vil frekar bara sýna ykkur þessa mynd í staðinn..

Því má bæta við færsluna hér fyrir neðan að Gunnar Þór Magnússon, sem býr ekki á Íslandi né með nein ítök í fjölmiðlaheiminum fær að njóta sín í 24 Stundum á fimmtudag þar sem hluti blogg-greinar hans kemur fyrir í “Bloggarinn” á seinustu síðum 24 Stunda. Ekki mikil frægð það svosem, varla nema 15 sekúndna frægð, ef það.

Sem er ekkert nema sniðugt, og pínu fyndið.

Í gær hélt ég að tónleikarnir framundan yrðu ósköp venjulegir. Reyndar kom það upp að þeir voru óvenju góðir og böndin sem voru að spila voru næstum því öll pottþétt á sínu og með mjög flott lög og sviðsframkomu. Það óvenjulega við tónleikana voru ekki tónlistarlegs eðlis, heldur frekar hvað heimurinn heldur ávallt áfram að minnka í kringum mig.

Þetta er svo lítill heimur, hef ég hugsað mjög oft við margar aðstæður sem ég hef lent í. Manneskja sem ég hef hangið með á börum Barcelona rekst óvart á mig hálfu ári seinna á labbi í London, þar sem við hvorug eigum heima og tilviljun ein réð því að við hittumst aftur. Hálfu ári eftir að ég kynnist nokkrum Bandaríkjamönnum í Marokkó þá hitti ég einn þeirra á rölti í Barcelona. Heimurinn þrengist eftir því sem þú þekkir fleiri og á einhverjum tímapunkti verður óumflýjanlegt að hitta alltaf einhvern sem þú þekkir hvar sem er í heiminum.

En í gær labbaði ég í rólegheitum upp á svið og þar segir strákur við mig: Heitir þú ekki Björgvin? Jú, játa ég og hugsaði ekkert frekar út í það fyrr en hann hélt áfram með spurningunni: Og bjóst út í Minnesota?

Nota bene bjó ég út í Minnesota þegar ég var fimm ára og möguleikinn á að hafa myndað einhver minnug tengsl við einhvern þar úti eru hverfandi eftir 18 ár. Þannig að það kom alveg flatt upp á mig þegar hann sagði: já, ég heiti Bjarki og var með þér þarna.

Þá flugu milljón minningar í gegnum hausinn á mér…….Bjarki, bjarki, bjarki, bjarki…..BJARKI!? Bjarki sem keyrði yfir landið með mér Bjarki? Spurði ég alveg gáttaður. Strákurinn sem var tveggja ára síðast þegar ég sá hann og ekki með draumóra um að verða einhverntímann fantagóður bassaleikari jánkaði því.

Alveg hreint ótrúlegt að hitta fólk sem maður eyddi víst massífum tíma með fyrir átján árum aftur, við allt aðrar aðstæður og í raun og veru allt aðrar persónur.

Ég hef tileinkað mér hugsunarhátt alkóhólistans þegar kemur að því að spara pening. Hingað til er ég ekki búinn að ná einum degi í engri eyðslu-neyslu. Ég vakna á hverjum degi með það mantra að eyða engum pening í dag. Reyni að taka einn dag í einn, líkt og alkahólistinn. Ég reyni að sigrast á lönguninni að kaupa mér mat í hádeginu, frekar fara heim eða kaupa það ódýrasta bara til þess að eiga pening seinna.

Skyndibitafæðið og matarkaup er kannski helsti löstur minn því ég get alltaf farið heim til mín og fengið mér eitthvað þar sem það kostar mig ekkert. En stundum er auðveldara, og skemmtilegra að kaupa sér mat úti. Margar ástæður geta legið þar á baki, kannski kemst maður ekki heim, fær takmarkaðan matartíma, þarf að vera einhversstaðar annars staðar eða ákveður að borða lunch með vinum. Þá býðst sá kostur ekki að borða heima hjá sér. Það eru samt til margar leiðir til að komast hjá því að kaupa sér mat þegar maður er lagður af stað í daginn sinn.

• Borða morgunmat áður en maður fer í vinnuna. Þá geturðu sleppt því að koma við í bakaríinu á leiðinni í vinnuna og eytt 500 kr í smurt rúnstykki, drykk og sætt stykki. Það er ótrúlegt hversu mikið er hægt að spara bara með því að sleppa þessu.
• Smyrja sér nesti eða taka með sér einhverskonar mat í vinnuna. Þá sleppir maður við það að kaupa sér í mötuneytinu, eða að þurfa að skreppa út í 10-11 til þess að svara svengdinni. Svo ef maður borðar fyrir vinnu þá þarf maður oft ekki á neinu að halda í fyrra kaffinu nema kannski einn ávöxt eða svo. Og það er ekkert mál að kippa með sér einum banana eða epli með sér. Þetta getur sparað manni annan 2-300 kallinn á dag.
• Ef möguleiki er fyrir hendi þá er um að gera að skreppa heim í mat. Þetta á náttúrulega ekki við um alla því sumir vinna mjög langt frá sínum heimilum. Því eyðir maður miklum peningum í mat í hádeginu, og mögulega enn meiri ef vinnustaðurinn inniheldur ekki mötuneyti.
• Að elda afganga er góð sparnaðarleið. Fyrir fólk sem er mikið fyrir að elda sér góðan kvöldmat þá getur það bara tekið á sig að elda einum skammti stærri kvöldmat til að taka með sér sem hádegismat. Maður verður fljótt geðveikur á brauðsneið og skyri í hádegismat á hverjum degi. Getur sparað þér um ca. 1000-1500 krónur á dag.
• Millimála langanir í mat geta verið erfiðar því maður fer oft út og kaupir sér nammi eða aðra álíka óhollustu fyrir of mikinn pening. Því er um að gera að kaupa sér orkustangir, t.d. Special K eða Fruit´n´Fibre stangir sem maður fær sér þegar maður finnur fyrir matarþörf. Kassarnir kosta undir 400 krónunum og geta dugað í ca viku. Í staðinn fyrir að eyða 300 kr á dag í óhollara nammi, því Special K er ekki sykurminnsta stöngin á markaðnum, en ódýrari er hún.

Ef vel gengur geturðu sparað þér í kringum 2000 krónum á dag. Þó svo að þurfi að reikna inn ýmsan kostnað eins og á nestinu og þessháttar þá kemur maður alltaf út í plús.

Ohhh….ég tapaði leiknum. Sem er hræðilegt en ég get allavega huggað mig við það að fá ykkur til að spila með.

Ég hef staðið mig af því oft á tíðum að geta bara algjörlega ekki hlustað á útvarp. Ég hef oftar en ekki iPodinn minn tengdan við bílinn þar sem ég get ráðið minni eigin tónlist án þess að þurfa að hlusta á auglýsingar eða útvarpsmenn. En stundum er maður alveg til í að hlusta á tónlistina sem verið er að spila þá vikuna, sérstaklega til að athuga hvort einhver þarna úti spili eitthvað nýtt og ferskt sem gæti kveikt áhuga minn. En það er nær algjörlega hætt að gerast.

X-ið 9.77 var stöð sem ég hlustaði á reglulega en sú stöð sem í dag er orðinn einhver mesti brandari sem ég veit um í íslenskri útvarpssögu. Þessi stöð, sem gerir út á það að spila almennilega rokktónlist er alveg búin að missa það. Ég reyni að hlusta sem minnst á þessa stöð því mig hryllir við síversnandi tónlistarsmekk þeirra sem að henni standa. Markaðssetning og auglýsingastefna þessarar stöðvar er alveg til háborinnar skammar því það mætti halda að henni væri eingöngu beint að óþroskuðum smástrákum sem finnst svo kúl að drita yfir eitthvað sem hefur ekki gert neitt á þeirra hlut. Aðstandendur stöðvarinnar spila einnig þessa markaðsrullu í gegn þar sem þeir hanna auglýsingar sérstaklega miðaðar að fólki með froðu í hausnum. Sem er slæmt því markhópur stöðvarinnar eru rokkunnendur, ekki heimskingjar. Það eru ekki allir á móti allri annari tónlist sem spiluð er á X-inu, sumir geta hlustað á meira en allt þetta brit-rock sem er reynt að troða inn á mann.

Mér datt í hug að það er ekkert endilega stöðin sjálf, eða lögin inn á spilunarlista stöðvarinnar sem er ábótavant. Það komst ég að þegar ég keyrði til Keflavíkur í nótt þegar næturspilun X-ins var í gangi. Þá var eingöngu um góð lög að ræða í spilun. Ég þurfti vart að skipta um stöð alla leiðina, gat bara hlustað á mína rokkstöð með fullri vissu um áframhaldandi góða tónlist. En það er eins og eitthvað stökkbreytist á daginn þegar fólk mætir í vinnuna og fer að hafa áhrif á lagavalið. Þá finnst mér eins og þetta breytist í óhlustandi útvarpsstöð í einu og öllu.

Margir sem hef ég talað við um þetta eru sammála mér að þessari útvarpstöð hefur algjörlega misst það á seinni árum. Sú virðing sem hún eitt sinn hafði sem “Koooooonungur rokksins!” er algerlega á bak og burt. Kannski er þetta bara það að smekkur minn á rokktónlist er orðinn öðruvísi, eða þá hreinlega staðið í stað og ég sé orðinn gamall. En að ég geti ekki hlustað á einu rokkstöð Íslands án þess að fyllast oft á tíðum viðbjóði á dagskrárgerð, markaðssetningu og tónlistarvali aðeins 22 ára gamall er full mikið af því góða.

Ég bíð bara eftir að geta krækt Last.fm við bílútvarpið mitt þar sem ég get verið berskjaldaður fyrir nýrri tónlist sem gæti breytt lífi mínu, án útvarpsmanna, hallærislegra auglýsinga og lélegra laga.

Þynnka er vandamál sem margir stríða við. Sumir hverjir um hverja einustu helgi, og því miður getur hún alvarlega hamlað deginum þínum. Það er gjald sem þarf að borga fyrir daginn áður, gjald sem líkaminn tekur fyrir misnotkunina sem þú bauðst honum upp á. En það er oft sem hægt er að laga þynnkuna með hinum og þessum þynnkubönum. Til eru margir þynnkubanar, af öllum stærðum og gerðum sem margir nota til þess að klást við daginn-eftir-veikina.

Því datt mér í hug að benda á nokkrar þynnkulausnir sem geta hjálpað ykkur ef þið eigið við þessi vandamál að stríða.

1. Oftar en ekki finn ég sjálfan mig á KFC daginn eftir þar sem ég snæði Zinger Tower BBQ borgara. Það fer reyndar eftir styrkleika þynnkunnar hvort ég geti yfirhöfuð borðar svona mikinn mat. En það er venjulega vaninn að skófla í sig KFC daginn eftir.
2. Margir aðhyllast að steikja sér egg og beikon í morgunmat. Það blandar saman “greasy” matarþörf og þægindum að geta bara haldið sig heima fyrir í stað þess að þurfa að klæða sig og fara út.
3. Tvöfaldur Magic í klaka. Þetta er þynnkubani sem Gunni prédikar. Reyndar veit ég ekki hvernig honum gengur að finna staðgengil fyrir Magic í Frakklandi en hann hlýtur að vera búinn að finna út úr þessu.
4. Hvernig hljómar að fara bara aftur að sofa? Til hvers að sýna þynnkunni þinni þá virðingu að vera vakandi til þess að þjást við hana. Haltu bara áfram að sofa. Getur reyndar verið erfitt að sofna aftur, en maður vaknar alltaf aðeins hressari.
5. Vatn. Vatn. Vatn. Vatn og meira Vatn. Þangað til þú pissar neon-glæru.
6. Sykur getur hjálpað til að brjóta niður afgangs áfengi í líkamanum þannig að þó að nammi hljómi ekki vel þegar þú ert nývaknaður getur snickers eða eitthvað sykurríkt hjálpað þér talsvert.
7. Halda bara áfram að drekka. Það getur ekki versnað mikið úr þessu, þannig að þú getur alveg eins pínt ofan í þig annan bjór. Hann getur reyndar látið þér líða miklu betur, þótt ótrúlegt sé. Fight fire with fire.
8. 2 egg, 4 brauðsneiðar, krydd. Brauðin bleytt í eggjunum og steikt á pönnu. Borið fram með bandarísku sírópi. Steiktari og viðbjóðslegri útgáfan af amerískum pönnukökum, en mettar magann og lætur þér líða aðeins betur. Fyllir þig af sykri af sírópinu.

Hvaða þynnkulausnir notið þið þegar þið finnið ykkur nær dauða en lífi daginn eftir? Látið mig vita í ummælunum.