Sambandsleysi hugsunar

Þar sem ég er að flytja til Madrid, hef ekki þörf fyrir þess hluti og langar að bæta við peningasjóðinn minn vegna fyrirhugaðra flutninga hef ég í hyggju að selja hér tvo gítara.

Fyrstur er Epiphone Gothic Explorer. Hann er frekar lítið notaður því ég keypti hann ekkert löngu áður en hljómsveitin lagði upp laupana. Hann var notaður sem varagítar á nokkrum tónleikum, þ.á.m. þeim sem ég spilaði á daginn sem ég keypti hann, þar sem hann kom að frábærum notum.  Hann er með stock pickupa og er í raun og veru alveg nákvæmlega eins og hann lítur út á myndinni. Veit ekki hvaða módel hann er en hann hljómar allavega rosa vel í alls kyns rokk, allt frá Dick Dale surf í harðasta svíametal.

Seinni gítarinn er trausta öxin mín sem hefur spilað á næstum öllum tónleikum síðan platan Virgins kom út. Hann er aðeins verr farinn en Explorerinn en hann hefur harða skel og tekur við allri misnotkun af einskærri hlýðni. Hann er með svimandi heita EMG pickupa sem öskra á þig þó þú sért varla að keyra distortionið þitt neitt mikið. En hann hljómar alveg æðislega þegar þú keyrir hann í botn og hentar vel í alla tegund af hörðu rokki.

Verð í báða gítara er 50 þúsund krónur og fylgir taska og ól með báðum.

Andspænis speglinum í ræktinni áðan sá ég glitta fyrir ástarhandfangaheilkenni á byrjunarstigi. Ég var nú alls kostar ekki sáttur við þessa dapurlegu hugmynd líkama míns um að hann mætti ráða einhverju um það hvernig hann vildi líta út og stökk enn metnaðarfullri á hlaupabrettið. Kyrjandi “Mind like water, body like rock” hljóp ég móður og másandi á hlaupabrettinum við undursvala tóna hins frábæra listamanns Kenna.

Á meðan brettið var að hita sig upp hlustaði ég á byrjunar introið fullur eftirvæntingar eftir lagi númer tvö sem er eitthvað svalasta lag seinni ára. Þegar hlaupabrettið var farið að láta mig hlaupa á fullun hraða hoppuðu byrjunartónar Freetime inn í heyrnartólin mín þannig að ég fékk vægt “in the zone” íþrótta-móment. Það var líkt og staður og stund hefðu gleymst í kringum mig þar sem ég hljóp einbeittur í takt við tónlistina, algerlega óháður umhverfinu. Hugur minn og líkami hlupu í takt við hvern einasta takt og hverja einustu línu, gleymandi sér í augnablikinu. Þessum augnablikum sem tónlist getur gefið þér.

Það er ekki oft sem ég upplifi svona “in-the-zone” móment lengur. Í þau skipti sem þau gerðust komu þau oftast fyrir upp á sviði, neglandi gítarnum mínum í allar áttir. En þar sem þeim tíma er lokið í bili fæ ég alltaf mikla ánægju í hvert skipti sem ég upplifi þessi augnablik.

Travelling again
I know exactly how it’s gonna end
The routine day dream starts as I get off
I’m holding up the queue
Because my ticket won’t go through
I know it should be simple but it’s not

So don’t take my photograph
Cos I don’t wanna know how it looks
To feel like this
As cars and people pass
It feels like standing still but I know
I’m just moving uncomfortably slow

Something’s gotta change
I know i’m lucky in a lot of ways
So why do I want more
Than what I have?
Brace myself to hear the lies
I wonder if they know that I
Don’t get the jokes but I just
Need to laugh

So don’t take my photograph
Cos I don’t wanna know how it looks
To feel like this
As cars and people pass
It feels like standing still but I know
I’m just moving uncomfortably slow

I’m just moving uncomfortably
Slow down
There’s infinite detail
When you break it down
It all becomes simple how
It all becomes clearer now

So don’t take my photograph
Cos I don’t wanna know how it looks
To feel like this
As cars and people pass
It feels like standing still but I know
I’m just moving sub-consciously
One day I guess i’ll be
The man that you think you see
I’m just moving uncomfortably
Slow.

-Newton Faulkner