pælingar um persónutengsl
Ég vil óska Gunna til hamingju með að vera í fyrsta sæti á wordpress listanum. Ó hinn mikli heiður að vera þar eftstur á blaði. Man ég þá tíma er ég tróndi þar á toppi texta-veraldar minnar, jafn fljótt og ég var steyptur af stóli. Ó bjóðum hinn mikla penna Gunna velkominn á hinn tímabundna topp tilverunnar í bloggheimum.
Sjá!
Nokkur skemmtileg slagorð í tilefni helgarinnar sem ég stal af Ian Mckenzie og tók héðan.
Njótið vel.
Að velja gardínur í nýja íbúð er eins og að missa svein/mey-dóminn. Þarf að vera fullkomið en veldur alltaf vonbrigðum.
“Fat people gotta go! They´re contagious!”
-Denny Crane
Ég hef verið að gera smávægilega tilraun síðustu viku. Tók eiginlega ekki eftir því fyrr en í dag og því hafa ekki hávísindalegar aðgerðir verið í hávegum hafðar við gerð þessarar tilraunar. Ég hef verið eitthvað huga að eyðslu minni í mat dags daglega og þeirri staðreynd að ég eyði talsverðum skammt af laununum mínum í tóman skyndibitamat. Sem lýsir sér í hálfgerðri fíkn sem verður til þess að ég kaupi meira og meira af honum.
Þannig að ég tók eftir því í hádeginu í dag þegar ég var að borða skyndi-bolla-núðlurnar mínar að ég var að borða sama bragð frá þriðja fyrirtækinu á innan við viku. Ég hef s.s. verið að spara pening í hádegismat og hversu vel er hægt að spara þegar kostnaður er farinn úr 800-100 króna skyndibita niður að 89-200 króna skyndinúðlum. Það er alveg mörg hundruð prósenta sparnaður. Fólk í stjórnunarstöðum mætti prísa sig sælt yfir hyggjuviti sem mínu.
En skyndinúðlupakkinn sem ég borðaði í dag fellur undir einkunnagjöfina 2 af þremur mögulegum. Allar skyndinúðlurnar voru með kjúklingabragði en mismunandi bragð var samt af þeim öllum. Eins og gefur að skilja af svona ódýru ruslfæði. En af þessum þremur núðlutegundum trónir YumYum tegundin á toppnum og Rookie fyrirtækið sleikir botninn með braglausustu núðlum fyrr og síðar. Ef þið kjósið að fara að mínum ráðum um núðlukap þá mæli ég hiklaust með YumYum, nema einungis með því skilyrði að muna að setja ekki nema svona helminginn af kryddinu útí. Því hann logar kjafturinn ykkar í klukkutíma eftirá.
En svona sparnaður dugir samt skammt þegar kemur að helginni og allur uppsafnaður sparnaður fer beint í leigubíla borgarinnar.
“Lélegur kærasti er bara strákur sem viðheldur eigninni sinni illa”
-Fjóla Ósk Aðalsteinsdóttir
Athyglisverð staðreynd við Google er að þegar maður leitar, eða gúgglar nafnið á Benedikt Jónassyni föður mínum þá finnur Google ekki neina mynd af honum. Hangið aðeins með mér lengur, þetta verður fyndnara…
En ef þið aftur á móti gúgglið nafnið Guðbjartur Karl Reynisson, sem er góðvinur minn þá finnur Google strax á fyrstu síðu flotta mynd af föður mínum.
Þetta er sko aldeilis tilgangslaus vitneskja en gaman að henni þó…
Langaði bara að deila með ykkur þessari grein sem ég las á Esquire síðunni fyrir nokkru og hún poppaði aftur upp við venjubundið vafur á hinum ýmsu heimasíðum sem ég stunda. Veltir fyrir sér hinum ýmsu spurningum og siðferði bakvið handalögmál. Hún er tekinn s.s. úr Esquire Magazine og er slóðin á síðuna hérna. En hér fyrir neðan er hún samt birt í heild sinni. Vonandi brýt ég engin lög við það…
In Defense of the Fistfight
By Chris Jones
iStockPhotoThis whole thing started — or maybe it ended — with these guys engaging in some ritualistic, Hare Krishna clapping shit. They were sitting at a table across the bar from my buddy Phil and me. We were trying to enjoy a quiet pint in our quiet local on a quiet evening, but these hippies wouldn’t quit with their clapping. Swear to God, they might as well have been crashing cymbals in my ears.
I asked them politely to stop. “Make us,” they said, and then they clapped louder, smiling their dirty-toothed smiles at us, twisting our nipples. One of them was named Jericho, I picked up. He was a skinny bearded guy who looked as though he’d wear Guatemalan mittens in winter. “Jerry,” I said when they finally took a break, “come on over here, have a chat.” He did, and shortly thereafter, he loosed a throat pony into my face. It was Jerry’s bad luck that I had resolved to start punching people again.
It wasn’t a snap decision. I’d reached the end of the road after what seemed like a perpetual assault from life’s Jerichos — the sorts of assholes who not only act like assholes but celebrate their assholedom: the grease spot who gave me the forearm shiver in our recreational soccer league and said, “It’s a man’s game, bitch”; the walnut-headed midlife crisis in his convertible who cut me off and then gave me the finger. It felt like they had me surrounded, clapping in concentric circles. I mean, Jesus, a skinny bearded hippie named after a biblical city had just spit in my face.
How’d we get here? Blogs are part of it, along with the incessant frothing of TV pundits and reality-show contestants, especially that lippy midget from The Amazing Race: Everybody thinks they’re above being edited. And the saddest part is, the Jerichos are right to feel bulletproof. Somewhere along the way, we’ve evolved into a culture without consequence, taught so much hokum about the bigger man walking away. Yet to appease us, we’ve also been told that what goes around comes around. What kind of contradictory horseshit is that — that one day, accounts will be settled, but by the universe? I like karma as much as the next guy, but lately, watching my city behave more and more like an Internet comments thread in the midst of a flame war, I’ve grown tired of waiting for the planets to balance the ledger. It’s like we’ve started playing hockey without the enforcers, and all the scrubs are tripping up the skaters with impunity. You know why Wayne Gretzky could be Wayne Gretzky? Because everybody knew that Dave “Cementhead” Semenko would fill you in if you fucked with his friend.
Too bad life changes when we take off our skates — constrained by fear of cops, by fear of lawyers, by fear of the wife, all of our judges. Not anymore. I would submit, Your Honor, that if someone is doing something demonstrably asinine, and I ask them to stop it, please, and they say, “Make us,” they’ve entered a binding oral contract whereby I am permitted, even obligated, to try to make them.
And so, before I wiped his spit off my face, I grabbed Jericho by his beard and dragged him outside. By the time I had him squared up, I saw all that I needed to see to know that I’d found a new habit: the regret on his once-smiling face. I was surprised by how good it felt, and I stopped for a second, frozen under the streetlights, satisfied that Jericho was about to make like the walls of that bitch city, and that I was about to settle my own accounts.
Ég fylgist ekkert með fréttum.
OH! Hvernig geturðu þá verið með á nótunum! Hvernig er hægt að ræða við þig um það sem skiptir máli!?!?
Bíddu við. Ég les reyndar blaðið, með hálfum huga á morgnana í þau fáu skipti sem ég fæ mér morgunmat. Oftast er nóg að lesa fyrirsagnirnar til þess að vita að það er ekkert svo merkilegt að gerast. Ég les mikið og fæ mína vitneskju hvaðanæva af, ekki það mikið úr fjölmiðlum en frekar úr bókum og vefsíðum. Því ég aðhyllist þá kenningu að allt þetta sem verið er að tala um í fréttunum og það sem er skrifað um í blaðinu skiptir nákvæmlega engu máli fyrir mitt eigið daglega líf. Né heiminn í heild sinni því það er oftast ekki hægt að muna eftir nema brotabroti af því sem gerðist ári síðar.
Því hef ég einsett mér þá skoðun að ef það skeður eitthvað stórvægilegt eða miður merkilegt þá kemur einhver því til mín. Því það er til annað fólk sem eyðir tímanum sínum í fjölmiðlaaðhald og það sér oftar en ekki til þess að fólkið í kringum sig viti af þessu. Ég er mjög ánægður með það því ég vil nú ekki vera útundan þegar eitthvað virkilega stórt gerist, en ég vil bara ekki eyða tímanum mínum í að fylgjast með restinni af vitleysunni.
Ég man ekki hvað ég var að gera vitsmunalegt við tímann minn áðan þegar Kristrún vinnufélaga mín labbar inn á skrifstofu til mín og segir í hálfgerðum haushristings-glott-út-í-annað-tón “meirihlutinn er fallinn…..”. Ég leit uppúr spænskubókunum eða tölvupóstinum eða bloggskrifunum og svaraði höfuðhristingnum hennar. Glottandi út í annað kveikti ég á fréttunum sjálfviljugur í marga mánuði.
Og viti menn, stundum gerast hlutir sem vert er að fylgjast með. Þó þetta séu bara strákar í sandkassastríði bitrir út í flottu sandkassaborgirnar hjá hvor öðrum.
Nýleg ummæli